elektronische Woordenbank van de Nederlandse dialecten (eWND)

Woord: hollewaai

hollewaai , hollewaaj , v , hollewaai (drukke (slonzige) vrouw).
Bron: Kerkhoff, Chris (1970 ev), Dialectwoordenlijst van het Land van Cuijk, Cuijk
hollewaai , hollewaaj , zelfstandig naamwoord , hollewaai. Vrouwspersoon zonder verstand maar zot as ’ne juin (als ’n ui). Zot in de zin van manziek.
Bron: Naaijkens, J. (1992), Dè’s Biks – Verklarende Dialectwoordenlijst, Hilvarenbeek
hollewaai , hollewaais , hollawaais , bijvoeglijk naamwoord , (Zuidwest-Drenthe, noord). Ook hollawaais (Zuidwest-Drenthe, zuid, bet. 2.) = 1. schots en scheef, slordig (Zuidwest-Drenthe, noord) 2. lawaaierig, wild en druk Hollawaais en wantapelig binnen die jongen vandage (Mep)
Bron: Kocks, G.H. (1996-1997), Woordenboek van de Drentse Dialecten (WDD), Assen: Van Gorcum
hollewaai , hollewaoj , domme boerse meid , Dé's me toch 'n hollewaoj, dôr hoef'de nie zó friit meej te zén és die kömt. Dat is me toch een flapuit, daar hoef je niet zo blij mee te zijn als die komt.
Bron: Hendriks, W. (2005), Nittersels Wóórdenbuukske. Dialect van de Acht Zaligheden, Almere
hollewaai , hollewaoi , zelfstandig naamwoord , hollewaoie , hollewaoichie , flapuit Een hollewaoi is gêên ont mens, ôk gêên oñfesoeñdeleke, maor meer een ruizeluite Een hollewaai is geen vuile en ook geen onfatsoendelijke vrouw maar meer een flapuit
Bron: Werkgroep Dialecten Hoeksche Waard (2006), Hoekschewaards woordenboek, Klaaswaal.
hollewaai , hollewaai , levenslustige vrouw , nou, da’s ’n hollewaai! = nou, die kan meedoen!-
Bron: Melis, A. van (2011) Bikse Praot. Prinsenbeeks Dialectwoordenboek. Prinsenbeek: Heemkundekring ‘Op de Beek’
hollewaai , hollewèèj , luchtige, lichtzinnige vrouw
Bron: Laat, G. de (2011), Zoo prôte wèij in Nuejne mi mekaâr, Nuenen
hollewaai , [lawaaiige vrouw] , un hollewaai , Een luidruchtige vrouw met veel woorden waarvan er weinig verstandig zijn.
Bron: Gast, C. de (2011), ’t Boekske van de Aolburgse taol, Wijk en Aalburg: Stichting behoud Aalburgs dialect.
hollewaai , hollewaai , ollewaai , zelfstandig naamwoord , luidruchtige, domme vrouw (Eindhoven en Kempenland); ollewaai; wispelturig of lichtzinnig vrouwmens (West-Brabant)
Bron: Swanenberg, A.P.C. (2011), Brabants-Nederlands: Nederlands-Brabants: Handwoordenboek, Someren
hollewaai , hòllewaaj , zelfstandig naamwoord , "vrouwelijke losbol; Handschrift Daamen 1916 ""hollewaai - 't is zo'n hollewaai (een ongegeneerde vrouw)""; Cees Robben: 'ze gonk te veld, de hollewaai' (19600219); Stadsnieuws (rubriek): Die hòllewaaj kan ginne manskèèrel meej rust laote. (051106); Leid. hollewaai - vrolijke, luchthartige vrouw (etym. onzeker); Hees: ollewaai (I:28, IV:6l); Jan Naaijkens, Dès Biks (1992): 'hollewaaj ' - zelfstandig naamwoord hollewaai (bep. vrouwspersoon); C. Verhoeven: HOLLEWAAI (hollewèèj) v., luidruchtig en brutaal vrouwspersoon, niet al te fijn gebouwd. De Bont: hollewaai zelfstandig naamwoordvr. - een vrouwspersoon die wild en zot is en weinig verstand toont; WNT hollewouter (alleen in toepassing op vrouwen?) Men hoort (te Leiden) ook gelijkbet. 'hollewaai' zie VI:886; Bij Corn.Vervl. ook: hollemoier en hollegriet."
Bron: Sterenborg, W. en E. Schilders (2014), Woordenboek van de Tilburgse Taal (WTT), Tilburg: Stichting Cultureel Brabant
hollewaai , hollewaai , schop onder de kont (ook: hollepieper)
Bron: Oudenaarden, Jan (2015), Wat zeggie? Azzie val dan leggie! Aspecten van het dialect van Rotterdam, Rotterdam.


<< vorige pagina

Gelieve als bronverwijzing te gebruiken:
Sijs, Nicoline van der (samensteller) (2015-), eWND, op ewnd.ivdnt.org,
gehost door het Instituut voor de Nederlandse Taal