elektronische Woordenbank van de Nederlandse dialecten (eWND)

Woord: je

je , ie , voor: wij, en: men, nl. in den verhaaltrant; doar bin ie nō, zooveel als: daar zijn wij nu; den bin je (of: bin’j, voor: ie) verlud = dan is men er slecht aan toe; den zit je gesjochten = dan zit men met de handen in ’t haar. Vgl. joe 3.
Bron: Molema, H. (1895), Woordenboek der Groningsche Volkstaal in de 19e eeuw (handschrift met aanvullingen op gedrukte editie uit 1887)
je , ’e , (onvolkomen) voor: ie, jie = gij, je, in: moi’e, hei’e, wij’e, wij’e = moet je, heb je, weet je, wil je, enz.; al hei’e ’t nog zoo goud (Marne) = al hebt gij, of: al heeft men het ook nog zoo goed; doar hesse zoo vis (Zoutkamp) = doar heste ’n zoo vis = daar hebt gij eene zoo visch; mōsse (gij moet) sweep en kussens mitnemen.
Bron: Molema, H. (1895), Woordenboek der Groningsche Volkstaal in de 19e eeuw (handschrift met aanvullingen op gedrukte editie uit 1887)
je , joe , voor: iemand; “Jeuden goan d’r altied van oet om joe te verneuken”; “de boden komen nooit veur joe op”; as’t geluk joe moar dijnt; ’t ken joe kant begrooten van ’t geld; ’t is joe nijt beloofd daj’ altied gezond blieven. ’k beloof joe, hij ken d’r wat mit! = ik verzeker het u, hij is een meester (in dat vak, enz.); ’k beloof joe, timmêren kōst geld! Vgl. ie 3.
stopwoord in uitdrukkingen als: hij zet joe doar ’n hoes van kwijt nijt hou! (hij bouwt daar een huis, ik weet wel niet hoe groot!); hij lopt joe doar op kop ien dijp; dat was joe doar ’n lewai! “Geert stent joe as’n peerd”; “Zij gait mie doar an ’t hoelen”; “Hij komt joe zoo noa”; “want even beveuren was er allarm opgoan, dat heuren en zâin joe verging.” Voor joe kan men telkens mie in de plaats stellen. Vgl. hiermede bv.: wat zij mij dat voor uitvluchten! is mij dat ook een leven! (’t Gebruik van ’t persoonlijk voornaamwoord als stopwoord vindt men in vele talen, zelfs in ’t Latijn, Grieksch en Hebreeuwsch, terug.)
Bron: Molema, H. (1895), Woordenboek der Groningsche Volkstaal in de 19e eeuw (handschrift met aanvullingen op gedrukte editie uit 1887)
je , je , voor: men, wij: “Nou zudoar, je mossen lachen, of je wollen of nijt.” (Stad-Groningsch); doar denk je in zoo’n tied nijt an. Vgl. hei j’, wi j’, enz.
Bron: Molema, H. (1895), Woordenboek der Groningsche Volkstaal in de 19e eeuw (handschrift met aanvullingen op gedrukte editie uit 1887)
je , je , bezittelijk voornaamwoord , verzwakte vorm van jow, joe(n), bijv. ’t Is je eigen huus
Bron: Bloemhoff, H., J. Withaar, A. Bloemhoff en T. Bontekoe (2005), Stellingwarfs-Nederlands Verklarend Handwoordenboek (SNVH), Berkoop/Oldeberkoop: Stichting Stellingwarver Schrieversronte.
je , se , je, jij (als de werkwoordsvorm voorafgaat aan het onderwerp): woeë geis se haêr? – waar ga je naartoe? ook doe, dich, tich
Bron: Janssen, L. (2013), Limburgs Woordenboek Heels-Nederlands, Heel.


<< vorige pagina

Gelieve als bronverwijzing te gebruiken:
Sijs, Nicoline van der (samensteller) (2015-), eWND, op ewnd.ivdnt.org,
gehost door het Instituut voor de Nederlandse Taal